حرف دل

سلام بر خودم

نمیدونم حال خودم چطوره ولی یه جورایی شبیه به غروب روزهای جمعه ام..

یه کم بغض و سنگینی در سینه و گلو..

یه کم هم رفیق نیاز شدم الان.. که مثلا بریم یه جایی شبیه به کویر در اول صبح.. شیطنت کنیم و سر و صدا و شایدم ورزش تا حالمون عوض بشه..

آره.. یوقتایی ادم نیاز داره تا یکی حالش رو بهتر کنه

امکان داره اون آدم دوستت باشه، شایدم یه رهگذری باشه که آدرس بپرسه و تو آدرس رو بهش نشون میدی.. و حرفها و تشکرش از تو باعث خوشحالی و دلخوشیت میشه..

آره به همین سادگی حال آدمها میگیره و باز میشه..

البته پیش میآد گاهی دلت میخواد با عشقت بری قدم بزنی بعد گاهی بغلش کنی.. ببوسیش.. شیطنت های دوران نامزدی و آره دیگه.. اینم یه حال خاصی داره اگه عاشق هم باشین..

گاهی هم دوس دارم یه اسلحه دستم باشه با یه سری تجهیزات مشتی.. مثلا جایی باشم مثل نبل و الزهرا.. سوریه رو میگم.. یا جایی شبیه ریاض توی عربستان.. یا مثلا رو در رو بشم با یه مشتی ازین بدبخت هایی ترسو توی کشور خودمون البته نه با اسلحه.. فقط به یه چوب مشتی و یه زنجیر خوشکل یه مشت و مال حسابی بدم بهشون ببینم مال مردم رو که خوردن بالا میآرن یا نه.. اینم یه جور خالی شدنه دیگه که البته بالاخره یه روزی تجربه میشه..

خب بگذریم.. دلتنگی غروب پنجشنبه ما هم حکایتیه..

امیدوارم که این دلتنگی همینجوری ادامه پیدا نکنه تا فردا شب چون من اهل به دوش کشیدن این حس و حال نیستم..

بریم سر وقت نماز اول وقت.. بعدشم ورزش.. احتمالا اوضاع بهتر میشه..

روز و روزگار خودم و شماها که نمیدونم هستین یا نه خوش

یا علی